ನವದೆಹಲಿ: Tulu Times l ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದು ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪೋಷಕರ ಪಾತ್ರವೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತಿದ್ದ ಪೋಷಕರು, ಮಕ್ಕಳು ಸ್ವತಃ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹಾಗೂ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ ಬಳಿಕವೂ ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಿಸುವುದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಕಾರ, ಇದಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಕಾರಣವಾಗಿರಬೇಕಿಲ್ಲ.
ಮಕ್ಕಳು ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಅವರ ಆರೈಕೆ, ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರ ಹಾಗೂ ರಕ್ಷಣೆಯೇ ಪೋಷಕರ ದಿನನಿತ್ಯದ ಪ್ರಮುಖ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಈ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ‘ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾನು ಬೇಕು’ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯೇ ಕೆಲ ಪೋಷಕರ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಗುರುತಿನ ಭಾಗವಾಗಬಹುದು. ಹೀಗಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು ಸ್ವತಂತ್ರರಾದ ನಂತರವೂ ಅವರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾಗಬಹುದು.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಲಹೆ ನೀಡುವುದು, ಅವರ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೂ ತಾವೇ ಪರಿಹರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು, ಅವರ ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾಗಿ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ನೆರವಾಗಲು ಮುಂದಾಗುವುದು ಇದರ ಕೆಲವು ರೂಪಗಳಾಗಿವೆ. ಪೋಷಕರಿಗೆ ಇದು ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ದೀರ್ಘಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ಮಕ್ಕಳ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇದೆ.
ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದಂತೆ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು, ತಪ್ಪುಗಳಿಂದ ಕಲಿಯಲು ಮತ್ತು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೂ ಹೊಸ ಆಸಕ್ತಿಗಳು, ಸ್ನೇಹ, ಹವ್ಯಾಸಗಳು ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗುರಿಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಳ ನೀಡುವುದು ಸಹಾಯಕವಾಗಬಹುದು.
ಪೋಷಕರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರ ಮುಗಿದಿದೆ ಎಂಬುದಲ್ಲ; ಆ ಪಾತ್ರದ ಸ್ವರೂಪ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುತ್ತಾ, ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗಬಹುದು.
Psychology: Why doesn’t parents’ ‘excessive help’ stop even when children become independent? – ತುಳುಟೈಮ್ಸ್
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ :ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರದ ಮಹತ್ವದ ಹೆಜ್ಜೆ; 8ನೇ ತರಗತಿಗೂ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೀಡಿಯಂ
===
ವೀಡಿಯೋ ಸುದ್ದಿಗಳಿಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಯೂಟ್ಯೂಬ್ ಲಿಂಕ್ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ :https://youtu.be/IKW_z7twgxc
